دکتر الله اکبرى(دبير علمى نشست):
جناب استاد پيشوايي! در صحبت‌هاى جناب آقاى ناصرى نظر ابن‌تيميه مطرح شد. در ‌باره قيام امام حسين(ع) ابن تيميه اظهار کرده است حرکت امام حسين(ع) جز فتنه و شرّ چيزى نبود. از طرفى اظهار کرده که حرکت امام حسين(ع) بر خلاف دستور پيامبر بوده و با اين که پيامبر نهى از تفرقه کرده بود و هم‌چنين ابن عباس و ابن عمر او را از قيام نهى کرده بودند در عين حال قيامى را صورت داده که نه مصلحت دينى داشته و نه مصلحت دنيوى. پاسخ حضرت‌عالى را در جواب اين اتهامات ابن تيميه مى‌شنويم.
استاد پيشوايى:
بفرماييد که ابن تيميه در کدام يک از کتاب‌هايش با اين تقرير گفته؟
استاد ناصرى:
در مناهج السنة.
استاد پيشوايى:
خوب، حالا من اصل شبهه را عرض مى‌کنم. تا آن جايى که من اطلاع دارم اين تقرير، تقرير ابن تيميه نيست. اين تقرير ابن عربى مالکى است. اجمالاً عرض مى‌کنم در يک جمله کوتاه ديدگاه اهل سنت و علماى اهل سنت به قيام امام حسين(ع) در يک جمع‌بندى به سه قسمت تقسيم مى شود؛ 1. طرفداران بسيار جدّى يزيد، 2. مخالفان بسيار جدّى يزيد، 3. و کسانى که معتدل بودند. اگر اين تقسيم‌بندى را بپذيريم. ابن عربى مالکى جزو دسته اول است، سبط بن‌جوزى جزو دسته دوم است و ابن خلدون جزو دسته سوم. با تفاوت‌‌هايى که هر دسته بين خودشان دارند.
مسأله اين است که اگر بخواهيم ببينيم چرا ابن تيميه يا ابن عربى مالکى اين حرف را مى‌زند بايد مبناى آن‌ها را نگاه کنيم و بحث کنيم و آن اين که اصولاً کسانى که از يزيد جانبدارى مى‌کنند، خلافت يزيد را مشروع مى‌دانند. ظواهر قضيه هم حرف آن‌ها را تأييد مى‌کند مى‌گويند يزيد خليفه بود و مردم با او بيعت کرده بودند خوب معلوم است هر که عليه خليفه مشروع خروج کند شورش‌گر است. ابوبکر هم شورش‌گرها را سر‌جايشان نشاند. على بن‌ابيطالب(ع) هم خوارج را سر‌جايشان نشاند؛ يعنى ظواهر کار مى‌چيدند و بر حسب ظواهر استدلال صحيح است. مى‌گويند حسين بن على(ع) سبط پيامبر بود، عزيز بود، نيتش هم درست بود ولى خوب عليه خليفه خروج کرد. مبنا اين است؛ ابتدا يک نظريه درست مى‌کنند، خلافت يزيد را مشروع جلوه مى‌دهند. بعد امام حسين(ع) را در برابر او قرار مى‌دهند و مى‌گويند حرکت او بر خلاف اين خلافت مشروع است.
ادامه مطلب...

معاونت پژوهشى مدرسه عالى امام خميني، وابسته به مرکز جهانى علوم اسلامى نشست علمى «عاشورا از نگاه اهل سنت» را با حضور استادان و پژوهشگران در تاريخ 1۵ بهمن 1383 برگزار کرد.
در اين نشست حجت الا‌سلا‌م ناصرى داودى، مدير گروه تاريخ تشيع پژوهشکده‌ى سيره، سخن گفت و نهضت عاشورا را يکى از ماندگارترين و پراثرترين نهضت‌ها و جريان‌هاى تاريخى دانست که فراتر از يک فرقه در طول تاريخ اثرگذار بوده است، بلکه مرزهاى فرقه‌اى مذهبى و حتى دينى و جغرافيايى را در نورديده و دانشمندان، علما، سياست‌گذاران و اصلا‌ح‌گران را در خارج جهان اسلا‌م نيز به خود جذب کرده است.

متن سخنرانى ايشان در پى مى‌آيد و مطالب مطرح شده در ميزگردى با حضور استاد پيشوايى و استاد يوسفى و غروى و دکتر الله‌اکبرى در يادداشت بعدى خواهد آمد.
بسم الله الرحمن الرحيم
بحث را با اجازه اساتيد و حضار گرامى آغاز مى‌کنيم. نهضت عاشورا يکى از ماندگارترين و پراثرترين نهضت‌ها و جريان‌هاى تاريخى است که فراتر از يک فرقه در طول تاريخ اثرگذارى داشته است. بلکه مرزهاى فرقه‌اى مذهبى و حتى دينى و جغرافيايى را در نور ديده است و در وراى حتى ملت و امت اسلامى داراى اثر‌گذارى بوده‌است و دانشمندان، علما، سياستگذاران و اصلاح‌گران را در خارج جهان اسلام نيز به خود جذب کرده‌است، چندان که آنان نيز به الگو‌بردارى و تحقيق و کنکاش در باره اين حادثه عظيم پرداخته‌اند. متأسفانه بسيارى از شيعيان بر اين پندارند که حادثه‌ عاشورا يا گرامى‌‌داشت و نکوداشت شهادت امام حسين(ع) و يارانش در عاشوراى ۶1 هجرى اختصاص به جامعه‌ شيعى دارد. حوادث جديدى که در سال‌هاى اخير توسط بعضى افراطى‌ها و بعضى از متحجرين که در اقليت محض در جامعه‌اسلامى هستند رخ داده و مى‌دهد، نشان مى‌دهد که دست‌هاى پيدا و پنهان دشمنان در کار است. هم‌چنين اين ذهنيت را بيشتر تقويت مى‌کند که عاشورا به جامعه شيعه اختصاص دارد و پاس‌داشت شهادت سالار شهيدان و يارانش مخصوص جامعه شيعه است.
ادامه مطلب...

سؤال:
طبق آنچه که در کتب شيعى آمده اولين کسى که براى امام حسين (ع) اقامه عزا کرد، حضرت آدم (عليه‌السلام) بوده است. نظر علماى اهل تسنن در اين زمينه چه مى‌باشد؟ آيا آنان نيز اين روايت را قبول دارند؟ آيا در کتبشان روايت‌هايى در رابطه با اولين کسى که قبل از به شهادت رسيدن سيد الشهدا(عليه‌السلام) بر آن حضرت اشک ريخته وجود دارد؟

جواب:
در کتب اهل سنت مواردى از ذکر ياد ابى عبد الله (عليه‌السلام) حتى قبل از تولد ايشان و قبل از زمان رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل شده است:
ادامه مطلب...

مقدمه ناشر:
مجموعه حاضر، بخشى از پرسشهايى است که يکى از طلاب مدارس علميه اهل سنت بنام «ع م مرادزهى» از استاد خود جناب مولوى «ط ن» طى نشستها و بحثهاى خصوصى و گاهى سر کلاس درس، پرسيده و بعضاً بى پاسخ مانده، و توسط يکى از دوستان او تنظيم و در نسخه هاى محدود، تکثير و به دست ديگر اساتيد و حضرات مولويها داده تا اگر چيزى به نظرشان رسيده پاسخ دهند.
از اين دوست طلبه کراراً شنيده شده بود که مى گفت: اميدوارم مرا متّهم به طرفدارى از مکتب مودودى و برلوى، و يا ديگر گرايشهاى اسلامى و غير اسلامى نکنيد، چون من هميشه پيرو ديوبند بوده و هستم ولى انتظار داشته و دارم استادم مرا درک کند و شبهاتم را بى پاسخ نگذارد.
و ما نيز صلاح نديديم که نام و مشخصات اين شخص برده شود. تا مبادا خداى نخواسته از طرف عده اى از جهّال مورد تعرّض قرار گيرد. بويژه ما بخش کمى از سؤالات او را تنظيم کرده ايم و در فرصتهاى آينده به بخشهاى ديگرى از آن مى پردازيم.
ولى ـ او مدتى در مدارس علميه دار العلوم زاهدان، و مخزن العلوم خاش و شمس العلوم و حقّانيه ايرانشهر تحصيل و بعضاً تدريس و جهت تبليغ به پاکستان و هندوستان مسافرتهاى فراوانى داشته و دارد لذا از چهره هايى است که در قاره هند اکثراً او را مى شناسند و به نيکى و خوبى از او ياد مى کنند.
او تمام برنامه چهار ساله دوره ابتدايى و اعداديه اعم از قاعده مولانا ابراهيم دامنى و اسلاميّات يک و دو، و قرآن مجيد، و فارسى پنجم و اجتماعى و تعليم الاسلام و چهل دعاء مسنون و کتاب العربية للناشئين 1، 2، 3 و4 و صرف بهايى و شروط الصلاة و چهل حديث و صرف مير و فقه قدورى و زاد الطالبين، و مختصر رياض الصالحين، و مرقات و اصول شاشى و فقه اکبر، و تمامى مراحل سطح اول تا چهار: که از سوره يوسف و هدايه، و نور الانوار (در اصول فقه) و العقيدة الطحاوية و فلسفة ميبذى، و تيسير مصطلح الحديث، و آثار السنن و الحصون الحميدية و تفسير جلالين و نخبة الفِکَر، و شرح معانى الآثار.
و تمامى مراحل کلاس اوّل و دوّم خارج: اعم از کتابهاى مشکوة و تفسير بيضاوى و علوم القرآن قطان و سراجى، والهيئة الوسطى تا کتاب بخارى اوّل و دوّم و سپس نسائى، و ترمذى و صحيح مسلم و مسند امام اعظم و ابن ماجه، و موطّأ مالک را خوانده و اين مراحل را با موفقيت پشت سر گذرانيده، و از طرفى در مدارس علميه پاکستان همانند دار العلوم ـ منطقه ديوبند ـ اوتراپرادش و مدرسه مظاهر العلوم ـ سعادت على ـ نيز تردّد داشته و به کسب معارف پرداخته، و همگى او را مى‌شناسند.
البته اين مجموعه بخشى از پرسشها است و اميدواريم بتوانيم در جزوه‌هاى بعدى مجموعه ديگرى از سؤالات را در اختيار حضرات بگذاريم و پاسخ قانع کننده‌اى بشنويم، و ذهن را از شبهات رهايى بخشيم.

توجه: جزوه حاضر (که به صورت کتاب هم منتشر شده) حاوى 150 سؤال مى‌باشد که به مرور در وبلاگ قرار داده خواهد شد.
اما اگر کسى مشتاق مطالعه بود، مى‌تواند به سايت بعثه يا سايت تبيان مراجعه کند.

* * *

مقدمه شاگرد:
استاد بزرگورام، دانشمند توانا، علامه، فاضل، جناب مولوى...
به حق، لياقت شيخ الاسلامى را دارى، چون واقعاً اهل سنت و جماعت را يارى کردى، و مکتب سلفيت را نصرت، و به خط فکرى و اعتقادى ابن تيميه و ابن وهاب، کمال مساعدت را داشته و دارى، و در کلاسها و جلسات خصوصى، از شما استفاده‌ها بردم، و بدون اغراق مى‌گويم که ما پيروان سلف، و طرفداران وهابيت، به امثال و نمونه‌هاى شما سرافراز و سربلند هستيم.
استاد بزرگوارم،
به طور قطع مى‌دانم که تمامى شبهات و اشکالات عليه مذهب ما را با قدرت پاسخ مى‌دهى، و هيچ سؤال و ايرادى را بى‌پاسخ نمى‌گذارى، لذا پاره‌اى از شبهاتى را که سر کلاس، و در جمع خصوصى خودم و بعضى از شاگردان و هم کلاسى‌هايم مطرح کرده، و گاهى جواب هم داده شده را دوباره مطرح مى‌کنم تا به پاسخ آن استاد بزرگوار مزيّن شده. و همگان استفاده کنند و ضمناً شبهات ديگرى نيز در لابلاى مطالعاتم به ذهنم رسيده و بلا جواب مانده.
در خاتمه انتظار دارم که اين سؤالات تا پيش از پاسخ، سرّى بماند و عناصر نفوذى از جماعت مودودى و رافضة به آن دست نيابند. چون ممکن است با القاء شبهات بيشتر مخصوصاً در قشر روشنفکر، آنان را از خط و مذهب سلفيگرى ـ خداى نخواسته ـ گمراه کنند.

پاسخ:

بعضى گفته‏اند :
«آيات قرآن درباره مهاجرين و انصار يکى دو تا نيست ، آن هم در فرصت‏هاى متوالى پس از هجرت ، من يک آيه از سال دوم و يک آيه از سال نهم پس از هجرت را ذکر مى‏کنم که شامل کل مهاجرين و انصار مى‏شود . در سوره انفال که در سال دوم پس از هجرت پس از سوره بقره نازل گرديده مى‏خوانيم» مجله فصلنامه نهج البلاغه شماره ۵ - ۴ صفحه 182 .

در پاسخ بايد گفت:
مگر تفتازانى متوفاى 791 ، از علماء بزرگ کلامى اهل سنت نيست که مى‏گويد : «إنّ ما وقع بين الصحابة من المحاربات والمشاجرات على الوجه المسطور في کتب التواريخ ، والمذکور على ألسنة الثقات ، يدلّ بظاهره على أنّ بعضهم قد حاد عن طريق الحق ، وبلغ حد الظلم والفسق ، وکان الباعث له الحقد والعناد ، والحسد واللداد ، وطلب الملک والرئاسة» شرح المقاصد : 310/۵ .

چرا ما در باره صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ، مقام و منزلتى را ادعا کنيم که آنها براى خود اين چنين منزلتى قائل نبودند به تعبير دکتر طه حسين «ولا نرى في أصحاب النبي ما لم يکونوا يرون في أنفسهم ، فهم کانوا يرون أنّهم بشر فيتعرّضون لما يتعرّض له غيرهم من الخطايا والآثام ، وهم تقاذفوا التهم الخطيرة ، وکان منهم فريق تراموا بالکفر والفسوق» الفتنة الکبرى ( عثمان ) : 170 - 173 .
ادامه مطلب...

نظرات ديگران: نظر