گفتمان مذهبي

حذف حضرت علي(ع) از تاريخ اسلام توسط وهابيون مدعى اسلام

حق‌شناس — Sat, 11 Jul 2009 20:38:00 GMT

در يک اقدام جديد از سوي دولت و روحانيون عربستان سعودي، بخش گسترده‌اي از نقش حضور پررنگ حضرت علي(ع) در تاريخ اسلام در کتب‌ تاريخي و مرجع عربستان، حذف شد.
به گزارش خبرگزاري اهل‏بيت(ع) ـ ابنا ـ اين کار که از پانزده سال پيش آغاز شده بود، هم‌اکنون به مرحله‌اي رسيده است که حتي مستندات برادران اهل تسنن درباره نقش مؤثر حضرت علي (ع) نيز حذف شده و هم‌اکنون نسل‌هاي جوان عربستان، حتي سايه‌اي از نام آن حضرت را نمي‌توانند در کتابي مرجع يا تاريخي پيدا کنند.
اين گزارش مي‌‌افزايد، در کتاب‌ فروشي‌هاي عربستان، همه کتاب‌هايي که نامي از آن حضرت و نقش ماندگار ايشان در تاريخ اسلام است، جمع‌آوري شده است و احاديث جعلي جايگزين آنها شده است.
علي‌ ستيزي روحانيون وهابي که از آغاز شکل‌گيري حکومت کنوني عربستان با کارهاي مرموزانه انگليس آغاز شده بود، هم‌اکنون به تحريف واقعي رخدادهاي تاريخي و حقايق انکارناپذير رسيده است.
بنا بر اين گزارش، کتاب‌هايي همچون تفسير طبري نيز که به نقش مولاي متقيان اشاره داشته‌اند، جمع‌آوري و نسخه‌هاي جديدي که نام آن حضرت در آن سانسور شده، جايگزين شده است.
اين در حالي است که اين اقدام به کتابخانه‌هاي عربستان نيز تسري پيدا کرده است و ارسال کتاب از لبنان و ديگر کشورهاي عربي به اين کشور با موضوع تاريخ اسلام، به شدت زير نظر مأموران مميزي عربستان است.
آنها همچنين لو‌ح‌هاي فشرده در اين زمينه را جمع‌آوري کرده و لوح‌هاي فشرده جديدي که نقش حضرت در آنها سانسور شده است، به بازار عرضه مي‌کنند.
همچنين به تازگي دولت عربستان، برخي از سايت‌هاي شيعي را نيز با همکاري برخي شرکت‌هاي مجازي آمريکايي فيلتر مي‌کند.
گفتني است اين کارها در حالي انجام مي‌گيرد که روز گذشته و در هفته جاري، بالاترين و مفصل‌ترين جشن‌هاي ميلاد علي‌ابن‌ابيطالب توسط شيعيان علي (ع) برگزار شده است.

امام على(ع) و ولادت در كعبه

حق‌شناس — Sun, 05 Jul 2009 21:51:00 GMT

سؤال:
آيا روايت صحيح السندي مبني بر ولادت امير مؤمنان(ع) در كعبه وجود دارد ؟

پاسخ:
ولادت امير مؤمنان عليه السلام در كعبه از ديدگاه شيعيان قطعي و متواتر است، و اين كه كسي غير از آن حضرت در داخل خانه كعبه به دنيا نيامده نيز اجماعي است.
شيخ مفيد رضوان الله تعالي عليه در اين باره مي‌نويسد:
«ولد بمكة في البيت الحرام يوم الجمعة الثالث عشر من رجب سنة ثلاثين من عام الفيل ، ولم يولد قبله ولا بعده مولود في بيت الله تعالى سواه إكراما من الله تعالى له بذلك وإجلالا لمحله في التعظيم؛ حضرت امير المؤمنين علي بن ابى طالب عليه السّلام در روز جمعه سيزدهم ماه رجب پس از سى سال از عام الفيل در خانه خدا در شهر مكه به دنيا آمد ، نه پيش از وى كسى در خانه خدا به دنيا آمده و نه بعد از آن حضرت. تولد امير مؤمنان عليه السّلام در خانه خداوند فضيلت و شرافتى است كه پروردگار بزرگ براي بزرگداشت مقام و منزلتش به آن حضرت اختصاص داده است.» [الشيخ المفيد، (متوفاي413هـ) ، الإرشاد، ج1، ص5]
ولادت امام علي عليه السلام در كعبه از ديدگاه اهل سنت :
از ديدگاه علماي اهل سنت نيز ، ولادت آن حضرت در كعبه قطعي است؛ حتي برخي از آن‌ها ادعاي تواتر نيز كرده‌اند كه به نام چند تن از آن‌ها اشاره مي‌كنيم:

متن كامل مقاله را در سايت مؤسسه حضرت ولى‌عصر(عج) مطالعه فرماييد

فهميدم توسّلم مستجاب شد

حق‌شناس — Mon, 18 May 2009 13:15:00 GMT

از فرمايشات قصار عارف فرزانه مرحوم آيت‌الله العظمى بهجت ره

كار به جايى رسيده كه در ابتلائات هم حال دعا كردن نداريم. در حدود سى چهل سال پيش جوان شكسته‌بندى در قم نقل كرد كه روزى زن مُحَجَّبِه‌اى به درِ مغازه‌ى من آمد و اظهار داشت كه استخوان پايم از جا در رفته و مى ‌واهم آن را جا بيندازى، ولى در بازار نمى‌شود. چون مى‌ترسم صدايم را افراد نامحرم بشنوند، اگر اجازه مى‌دهى به منزل برويم. قبول كردم و حدود سيصد تومانى را كه در دخل داشتم با خود برداشتم و درِ مغازه را بستم و به دنبال آن زن روانه شدم، تا اين كه به منزل ايشان وارد شديم. آن زن درِ خانه را از داخل بست و بر روى رختخواب دراز كشيد. و من به قسمت مچ پايش دست گذاشتم و گفتم: اين جاست؟ گفت: بالاتر، مقدارى بالاتر. تا اين كه دست بر روى ساق پايش گذاشتم و گفتم: اين جاست؟ گفت: بالاتر، بالاتر، متوجّه شدم كه قصد ديگرى دارد، و خود او رسماً مرا به ... دعوت نمود.
درِ خانه را هم از داخل بسته بود، و مرا نيز تهديد مى كرد كه در صورت مخالفت، به جوان ‌اى بيرون منزل خبر مى‏‌هم تا به خدمتت برسند!
به او گفتم: سيصد تومان همراه دارم، بيست تومان هم در مغازه دارم، همه را به تو مى ‌هم، دست بردار. فايده نداشت، پيوسته اصرار مى ‌مود و تهديد مى‌كرد. از سوى ديگر، آن زن آن قدر به من نزديك بود كه حال دعا و توسّل هم نداشتم، به گونه ‌ى كه گويا بين من و دعا حايل و مانعى ايجاد شده بود.
سرانجام، به حسب ظاهر به خواسته‌ى او تن در دادم و حاضر شدم و اظهار رضايت نمودم و او را به گونه‌اى از خود دور كردم و براى تهيّه‌ى چيزى فرستادم. در اين هنگام ديدم حال دعا پيدا كرده ام. فوراً به امام رضا ـ عليه السّلام ـ متوسّل شدم كه اگر عنايتى نفرمايى و مرا نجات ندهى و اين بلا را رفع نكنى، دست از شغلم بر مى دارم. گويا آن جوان به قصد تقرّب و قضاى حوايج مؤمنين اين را از آن حضرت تقاضا كرده بوده و آن شغل هم به نظر و توجه آن حضرت بوده است. مى‌گويد در همين اثنا ديدم سقف دالان شكافته شد و پيرزنى از سقف به زير آمد! فهميدم توسّلم مستجاب شد.
در اين حين زن صاحب خانه هم آمد، به پير زن گفت: چه مى خواهى و براى چه آمده اى؟ گفت: در اين همسايگى نزديك شما وضع حمل نموده اند، آمده ام مقدارى پارچه ببرم، گفت: از كجا آمده اى؟ گفت: از درِ خانه، با اين كه من ديدم از سقف خانه وارد شد!
در هر حال، آن دو با هم به گفت و گو پرداختند و من هم فرصت را غنيمت شمرده به سمت درِ منزل پا به فرار گذاشتم. زن به دنبالم آمد و گفت: كجا مى روى؟! گفتم: مى روم درِ خانه را ببندم. گفت: من در را بسته ام. گفتم: آرى! به همين دليل كه پيرزن از آن وارد خانه شد! به سرعت به سوى در رفتم و از خانه و از دست او نجات يافتم. وقتى مطلّع شد كه فرار مى‏كنم، از پشت سر يك فحش به من داد و آب دهان به رويم انداخت، كه در آن حال براى من از حلوا شيرين تر بود.
آقاى ياد شده مى گويد: بعد به خدمت مرحوم آقا سيّد محمّد تقى خوانسارى ـ رحمه اللّه ـ جريان فحش و ناسزا و آب دهان انداختن به رويم را براى ايشان نقل كردم، ايشان فرمودند: اى كاش آن فحش ها و اذيت ها را به من مى كردند، اى كاش آن آب دهان را به صورت من مى انداختند. وقتى كه آقا چنين فرمودند: حالت آرامش در من پيدا شد، ولى بعد از آن ديگر آن اذيت ها و وقايع تكرار نشد.
آقايى كه اين جريان را نقل كرد اهل علم نبود، به حسب ظاهر جوانى از عوام و داراى محاسن بود. در هر حال اين گونه از حرام فرار كرده بود، در آن زمان كه بى دينى رواج داشت و در ميان جوان ها افراد متديّن كم پيدا مى شدند!
آن جوان مى گفت: در آن زمان (حكومت رضا پهلوى) در ادارات و كارمندان دولتى مرا به خاطر ريش‌داشتن اذيت مى‌كردند و مى‌خواستند من هم مثل خودشان بى‌ريش باشم.
بعد از اين قضيّه، از كرامت و عنايت خداوند متعال به او اين بود كه آتش دنيايى به آن دستش كه آن را به پاى آن زن گذاشته بود، اثر نمى‏كرد به گونه‌اى كه حتّى مى‌توانست ذغال گداخته را با آن دست مانند انبر بگيرد و بردارد! چه مقامات، چه كرامات، با چه رياضات و گرفتارى‌ها!

پاسخى بر سخنان و ادعاهاى مولوى خيرشاهى

حق‌شناس — Mon, 18 Aug 2008 18:31:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم
الحمد لله ربّ العالمين وصلى الله على محمد وآله الطاهرين

چندى است فيلم كوتاهى به صورت بلوتوثِ موبايل،(1) حاوى سخنان يكى از مولوى‌هاى اهل سنت به نام خيرشاهى، دست به دست مى‌شود.
اين آقاى مولوى، به بهانه دفاع از اهل سنت و خلفايشان، در سخنانى توهين‌آميز، ايرانيان را مرهون احسانات عمر مى‌داند، و از آنان مى‌خواهد پاى عمر را ببوسند، حتى پا را فراتر نهاده، مى‌گويد: «به والله قسم بايد سُم اسب حضرت عمر را ببوسند!!» و در جسارتى ديگر مى‌گويد: «هزاران امام خمينى، به والله قسم شاگرد مكتب عمر و ابوبكر هم حساب نمى‌شوند.» و...
البته سخنان اين آقاى مولوى ـ كه به ضدّيت با تشيع شهره است ـ به همين فيلم خلاصه نمى‌شود و در همه سخنانش توهين و جسارت موج مى‌زند. در اين نوشته به محورهاى مطرح شده در اين سخنان مى‌پردازيم و پاسخ به ديگر سخنانش را به فرصتى ديگر موكول مى‌كنيم.

* * *

* جناب مولوى، شما در باب علم و دانش خليفه‌ى دوم جناب عمر سخن گفته‌ايد و آن را چند هزار برابر علم امام خميني(ره) دانسته‌ايد.
فرض كنيد در واقع هم همينطور باشد، ولى چگونه مى‌توانيد آن را ثابت كنيد؟
در مسند احمد بن حنبل، ج4، ص319 و در سنن ابي‌داوود، ج1، ص53 و سنن نسائي، ج1، ص60 آمده است كه: در مورد كسى كه يك ماه و دو ماه آب پيدا نمى‌كند خليفه گفت: «اما من نماز نمى‌خوانم تا آب پيدا كنم» يعنى مسأله تيمم را در خاطر نداشت.
در سنن كبري، ج7، ص442 و تفسير رازي، ج7، ص484 و درّالمنثور سيوطى، ج1، ص288 و كتاب‌هاى ديگر آمده است كه: خليفه دوم تصميم گرفت زنى را كه در شش ماهگى فرزندش متولد شده بود، سنگسار كند. حضرت علي(عليه‌السلام) با خواندن آيه‌ى «وَحَمْلُهُ وَفصالُه ثَلاثونَ شَهراً»2 ثابت كرد كه مدت باردارى مى‌تواند شش ماه باشد. و عمر، آن زن را آزاد كرد و گفت: «لَولا عليٌ لَهَلَكَ عُمَر؛ اگر على نبود عمر هلاك مى‌شد.»
ادامه مطلب...

چرا دست بسته نماز نمى‏خوانيم؟

حق‌شناس — Sun, 17 Aug 2008 00:00:00 GMT

سؤال: چرا ما مثل اهل سنّت دست بسته در نماز نمى ايستيم؟
جواب: حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ و ائمه ـ عليهم السّلام ـ قطعاً در نماز چنين نمى‌كردند، مالك نيز كه يكى از ائمّه‌ى چهارگانه‌ى اهل تسنن است، دست باز نماز مى‌خواند.
سؤال: پس چرا بقيّه‌ى فِرَق اسلامى دست بسته نماز مى‌خوانند؟
جواب: هنگامى كه اسراى ايرانى را نزد خليفه‌ى ثانى بردند، وى ديد آن ها در برابر او دست بسته ايستاده اند، گفت: اين كار در برابر خدا سزاوارتر است، لذا دستور داد در نماز تكتّف كنند و دست بسته نماز بخوانند.
چه‌طور شد نحوه ى وضو گرفتن پيامبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ براى ما معلوم نشد؟!
عامّه مى گويند: ما چه‌طور مى توانيم با كسانى كه بين غَسْل و مَسْح فرق نمى گذارند، مباحثه كنيم؟! آيا ما، بين غَسْل و مَسْح فرق نمى گذاريم يا شما كه تمام سر را مسح مى كنيد؟! آن هم چه مَسْحى! چه قدر طول مى كشد تا تمام سر مسح شود، و تمام دو پا غَسْل و شسته شود؟ آن هم در هر روز چند بار؟! چه طور شد نحوه ى وضو گرفتن پيامبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ تنها براى شما معلوم شد؟ اين كه رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ در هر روز، و روزى چند بار اين عمل را تكرار كرد ولى براى ما مخفى شد و اهل خانه اش و اهل بيتش ـ عليهم السّلام ـ طور ديگر وضو مى گيرند؟! هم چنين در زمان حضرت امير ـ عليه السّلام ـ نحوه ى وضو گرفتن حضرت آشكار بوده و كسى به آن حضرت چيزى نگفت و اعتراض نكرد كه وضوى شما با وضوى حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ و شَيْخَين مخالف است؟!
از عجايب اين كه در سُنَن ابى داوود به نقل از پيامبر اكرم ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ، نحوه‌ى وضو گرفتن پيامبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ مطابق با شيعه نقل شده است!
عبداللّه بن زيد مى گويد:
«أَلا أَحْكِى لَكُمْ وُضُوءَ رَسُولِ اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ؟!»
آيا نحوه ى وضو گرفتن رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ را براى شما عملاً بيان نكنم؟!
سپس مثل آن ها وضو مى‌گيرد. ما هم در روايت داريم كه امام باقر ـ عليه السّلام ـ مى فرمايد: «أَلا أَحْكِى لَكُمْ وُضُوءَ رَسُولِ اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ؟!»(1)
و مثل ما وضو مى گيرد. الى ماشاءاللّه اصحاب و چه اصحاب بزرگوار و معروف، نظير عمّار و ديگران كه با حضرت امير ـ عليه السّلام ـ مختلط بودند و معاشرت داشتند، ولى هيچ كدام از آن ها به وضوى آن حضرت ايراد نگرفتند كه بر خلاف وضوى رسول اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ است! پس بگوييد اين هم مثل تكتّف(2) در نماز است كه اتّفاق سَلَف بر اين بوده كه جزو نماز است، ولى بر عدّه اى مخفى شد، از جمله مالك و اساتيد او كه تكتّف را در فريضه واجب نمى دانند! خيلى عجيب است از ابن رشد كه خود را از فقها مى‌داند، مَعَ ذلك مى‌گويد: در اين موضوع ميان فقها اختلاف نظر است كه مبدأ تكتّف از زمان عمر بوده، يا در زمان حضرت رسول اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ، امرى كه به زعم آنها اطباق و اجماع سَلَف بر آن بوده است!
گويا وضو هم مثل تكتّف كه به زعم آن ها اطباق و اتّفاق سَلَف بر او بوده، ولى بعد از رحلت حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ، اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ آن را عوض كرده اند!
______________

1. كافى، ج 3، ص 24 و 25؛ من لايحضرة الفقيه، ج 1، ص 36؛ تهذيب، ج 1، ص 75 و...
2. روى هم گذاشتن دست‌ها.

منبع: سايت آيت الله بهجت (دام ظله)

بررسى ادله خلافت ابوبكر

حق‌شناس — Mon, 21 Jul 2008 15:55:00 GMT

از مدت‌ها پيش، دوست عزيزي به نام «يزدان» و برخي ديگر از دوستان، از ما درخواست كرده بودند كه تمامي ادله خلافت ابوبكر؛ به ويژه رواياتي از كتاب‌هاي شيعيان كه امروزه بيش از پيش به آن‌ها استناد مي‌شود را مطرح و آن‌ها را بررسي كنيم. ما نيز بنا به وظيفه‌اى داشتيم به درخواست آن‌ها پاسخ مثبت داده و تقريباً تمامى ادله خلافت أبي‌بكر را از قرآن كريم، كتاب‌هاي اهل سنت و كتابهاى شيعيان بررسي و نقد كرديم. هر چند كه تمامي اين مقالات را پيش از اين به مرور در قسمت مقالات گذاشته بوديم؛ ولي براي دسترسي بهتر و راحت‌تر بودن خوانندگان عزيز، بار ديگر همه را در يك مقاله جمع و در اين قسمت گذاشتيم.

استدلال به آيات قرآن كريم:

33 زمر : وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ ... :

آيه 16 ، سوره فتح : قُلْ لِلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ :

آيات آخر سوره ليل : وَسَيُجَنَّبهَُا الْأَتْقَى . الَّذِى يُؤْتىِ مَالَهُ يَتزََكىَ‏ ... :

28 سوره غافر : أَ تَقْتُلُونَ رَجُلاً أَن يَقُولَ رَبىّ‏َِ اللَّهُ ... :

55 نور : وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ ... :

54 مائده : يَأَيهَُّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتىِ اللَّهُ بِقَوْمٍ يحُِبهُُّمْ وَ يحُِبُّونَهُ ... :

رواياتي در كتاب‌هاي اهل سنت:

سيدا كهول

فاقتدوا بالذين من بعدي

فإن لم تجديني فأتي أبابكر...

استدلال به روايات شيعيان:

أنصحهم لله و لرسوله الخليفة الصديق

إمامان عادلان قاسطان

قد حلى أبوبكر الصديق سيفه

ما أقول فيهما إلا خيراً

لولا أنا رأينا أبابكر لها أهلا لما تركناه

و إنا نرى أبا بكر أحق الناس بها

إِنَّهُ بَايَعَنِي الْقَوْمُ الَّذِينَ بَايَعُوا أَبَا بَكْرٍ وَ عُمَرَ وَ عُثْمَان

لست بمنكر فضل أبى بكر

إنّ أبا بكر يلي الخلافة بعدي ثمّ من بعده أبوك...

ألا توصى ؟ قال : ما أوصى رسول الله صلى الله عليه و سلم فأوصى...

اللهم أصلحنا بما أصلحت به الخلفاء الراشدين...

شرط صلح امام حسن ، عمل به سيره شيخين

ما سبقكم أبو بكر بصوم و لا صلاة...

ولدني ابوبكر مرتين

منبع: سايت مؤسسه حضرت ولى عصر(عج)

پاسخ دكتر عصام العماد به برخي شبهات

حق‌شناس — Sun, 15 Jun 2008 16:08:00 GMT

در آستانه ايام فاطميه و سالروز شهادت حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا(س)، دكتر عصام العماد، محقق و استاد حوزه و دانشگاه ، در جمع طلاب و روحانيان استان سيستان و بلوچستان، به برخى شبهات و جوسازى‌هايى كه پس از مصاحبه ايشان با برنامه تلويزيونى «ماه عسل» در رمضان سال گذشته، شده بود، پاسخ گفت.
متن اين پرسش و پاسخ كه در پايان سخنرانى ايشان با عنوان «نقش بانوى بزرگ اسلام در هدايت به مكتب اهل بيت(ع)» صورت گرفت، به نقل از خبرگزارى رسا در پى خواهد آمد.

جهت اطلاع از پيشينه مطلب به آرشيو
مناظره و گفتمان
مراجعه فرماييد.

ان‌شاء الله به زودى فيلم كامل اين سخنرانى (كه سى‌دى آن توسط برخى از دوستان به دستمان رسيده) روى اينترنت قرار خواهد گرفت.

سؤال: جناب آقاى دكتر، بعد از اين‌ كه در برنامه «ماه عسل» صحبت كرديد، امام جمعه اهل سنت زاهدان مدعى شد كه شخصيت دكتر عصام العباد يك شخصيت ساختگى است و وجود خارجى ندارد. شخصيتى كه نه سنى بوده و نه وهابى، و الآن هم شيعه نيست و اصلاً چنين شخصيتى وجود ندارد! شما چه پاسخى داريد؟
دكتر عصام: من در ابتدا به چند مسأله اشاره كنم:
اولاً: وهابى بودن افتخار نيست و من افتخار نمى‌كنم كه وهابى بودم. آيا افتخار كنم كه تكفيرى بودم؟ آيا افتخار كنم كه در مذهبى بوده‌ام كه در طى دويست سالى كه به وجود آمده، ميليون‌ها مسلمان را كشته است؟! اين افتخار است؟ افتخار كنم كه قبل از شيعه شدن، مذهبى داشته‌ام كه مسلمانان سنى را در خود عربستان قتل‌عام كرده است؟! به مذهبى افتخار كنم كه شافعى‌ها، مالكى‌ها و حنبلى‌ها را نابوده كرده است؟ به چه افتخار كنم؟ به نسبت با شيخ محمد بن عبدالوهاب افتخار كنم؟ اين چه افتخارى است؟ اگر ادعا مى‌كنم كه وهابى بودم، فقط نمى‌خواستم دروغ بگويم. چون اگر مى‌گفتم مذهب ديگرى داشتم، از من مى‌پرسيدند: اساتيد شما چه كسانى بوده‌اند؟ من مى‌خواستم راست بگويم.
اگر از من بپرسند: شما كه وهابى بوديد، اساتيدتان چه كسانى بوده‌اند؟ مى‌گويم: شيخ بن‌باز(مفتى اعظم عربستان)، شيخ احمد سلامه(وهابى بزرگ در يمن)، شيخ محمد اسماعيل عمرانى، دكتر عبدالوهاب ديلمى و... مى‌گويم: وقتى وهابى بودم خودم كتابى با عنوان «همبستگى شيعيان و على اللهى‌‌ها» نوشته‌ام. اين افتخار نيست، وهابيت، مذهبى افتخارى نيست؛ ولى من مى‌خواستم واقعيت را بگويم، براى اين كه شكر نعمت كنم.
من يك روز عليه امام على(ع) مى‌گفتم كه امام على يك مغرور و شخصى خودپرست بود! آيا اين افتخار است؟ افتخار است كه در مذهبى بودم كه پايان‌نامه‌هاى متعدّدى عليه امام على نوشته‌اند؟! من فقط خواستم واقعيت را بگويم كه شكر نعمت كرده باشم، كه اگر نگويم مثل اين است كه خداوند به من هديه‌اى تقديم كرده و من ردّش كنم و بگويم: من قبول نمى‌كنم. بايد واقعيت را بگويم و خاضع و شاكر خداوند باشم كه از مذهبى كه دشمن اهل بيت(ع) بود نجات پيدا كردم و نجاتم از سوي خداوند بود.
اين خيلى عجيب است، در مورد اكثر افراد آمدند همين را مطرح كردند(نه فقط در مورد من)، آمدند گفتند: آقاى انطاكى سنى نبود، در حالى كه مفتى اعظم سوريه بود. گفتند: آقاى تيجانى سنى نبود! اصلاً فرض كنيد من وهابى نبودم. من چند كتاب نوشته‌ام، با رهبر بزرگ وهابيت، عثمان الخميس، مناظره داشتم. ببينيد حرف من، منهاى گرايش و مذهب قبلى‌ام، چيست؟
من علت گرايش از وهابيت به مذهب تشيع را مطرح كرده‌ام، اين مسائل را بررسى كنيد؛ چند ميليون نفر شيعه شدند، نه فقط يك نفر. من تنها نيستم، هزاران نفر از وهابي ها، در داخل عربستان سعودى، در رياض، چند نفر از خانواده آل سعود، حتى از خانواده شيخ محمد [بن عبدالوهاب] شيعه شده‌اند. اين پديده‌اى جهانى است.
فرض كنيد اثبات كرديد كه اين يك نفر سنى نبوده، در مورد ميليون‌ها نفر كه شيعه شده‌اند چه مى‌گوييد؟
من ديدم كه هيچ حرف مستندى گفته نشد. رهبر بزرگ وهابي ها در يمن، عموى من است. الآن زمان انقلاب رسانه‌اى است، مى‌توانيد زنگ بزنيد و بپرسيد. تشكل وهابى‌ها در مجلس يمن شصت نفر هستند و رييس اين تجمع و تشكل در مجلس، «عبدالرحمان العماد»، رهبر بزرگ وهابى‌ها، امام جمعه و بنيانگذار صدها مدرسه وهابى در يمن، عموى من است، برادر پدرم.
خانواده من هم سرشناس هستند، مى‌توانيد زنگ بزنيد به عمويم، مى‌توانيد زنگ بزنيد به عربستان به دانشگاه محمد سعود، الآن زمان رسانه است، مى‌توانيد به اساتيدم مراجعه كنيد، به استاد عمرانى از بزرگان وهابيت، من پنج سال پيش او كتاب‌هاى درجه اول وهابيت را خوانده‌ام و بعد هم در مسجد جامع، كتاب توحيد شيخ محمد بن عبدالوهاب را تدريس كرده‌ام. مى‌توانيد بپرسيد.
سؤال: آقاى دكتر، شما چرا بعد از اظهارات توهين‌آميز آقاى مولوى عبدالحميد سكوت كرديد و در جواب ايشان چيزى نگفتيد؟
دكتر عصام: حرفشان را كه شنيدم، ديدم حرف مستندى نبود. اگر واقعاً ايشان مى‌آمدند بر اساس مستندات و استدلال هاي برهانى و علمى حرفى مى‌زدند و حتى مدركى علمى از يك سايت يا از يك دانشگاه ارائه مى‌كردند، بله. از طرفى براى من اصلاً مهم نيست كه بگويند وهابى بوده‌ام يا وهابى نبوده‌ام. اما واقعاً اين براى من مهم است كه هدايت شدم. برايم مهم نيست كه بگويند وهابى بود، شافعى بود، مسيحى بود. من الحمدالله به مكتب اهل بيت(عليهم‌السلام) هدايت شدم و اين براى من مهم است.
از طرفى ديگر، ايشان متأسفانه حرف عالمانه‌اى در اين صحبت، مطرح نكرده است. شما قبل از اين كه بگوييد: «من از يك نفر شنيدم كه فلانى وهابى نبوده»، تحقيق مى‌كرديد. من مسلمان هستم شما هم مسلمان هستيد، من كسى هستم كه مثل شما بودم و بعداً شيعه شدم. در آيين شما بودم و يك روز همين اعتقادات و تفكّرات شما را داشتم؛ ولى بعداً هدايت شدم. واقعاً در يك روز با هم و هم‌فكر بوديم. حرف عالمانه‌اى‌ نيست كه بگويد: «يك شخصى در شبكه سوم آمده كه بازيگر و هنرپيشه هست!» يعنى چه اين حرف؟ من از عربستان سعودى بلند شده‌ام آمده‌ام اين جا بازيگرى كنم؟!
من قبل از اين كه وارد شبكه سوم بشوم، چند كتاب نوشته‌ام. كلّ زندگى و جزئيات زندگى‌ام و علل گرايش به تشيع‌ام را در كتاب «الزلزال» نوشته‌ام كه مناظره‌اى است با رهبر وهابيت كه ايشان عالم‌تر از مولوى عبدالحميد است. با ايشان مناظره‌اى يك‌ساله داشتم، حرف‌هاى عالمانه زده، نه مثل حرف‌هاى مولوى عبدالحميد. در اين يك سال كه با ايشان مناظره داشتم، من به او كه رهبر بزرگ وهابيت در جهان است، صد بار گفتم كه من وهابى بودم. هيچ وقت نگفت كه شما وهابى نبوده‌ايد، بلكه گفت: «مى‌دانم» و اقرار كرد. او اصلاً مرا زير سؤال نبرد؛ بلكه قبل از مناظره به شيعيان گفت كه: «من به شما سفارش مى‌كنم كه يك نفر را براى مناظره انتخاب كنيد كه اصالتاً شيعه باشد، شايد اين شخص هنوز گرايش به وهابيت داشته باشد و حرفى بزند كه عليه شما باشد و بعداً شما پشيمان مى‌شويد!» اين سفارش شيخ عثمان در اول مناظره بود.
من مى‌گويم: ايشان(آقاى مولوى) بايد تحقيق كند، مناظره من را با شيخ عثمان ببيند، كتاب‌هايم را بخواند. من چند كتاب نوشته‌ام، سايت دارم، صدها مقاله نوشته‌ام، مى‌تواند به مقالاتم و به خودم مراجعه كند، زنگ بزند. نه اين كه بگويد: «اين يك هنرپيشه است و آمده با مجرى برنامه «ماه عسل» با هم توافق و يك فيلم درست كرده‌اند!»
اولاً خدا مى‌داند برنامه اتفاقى بود، من هرگز خبر نداشتم برنامه چى هست. مجرى از من پرسيد: شما قبلاً كتاب عليه امام على نوشته‌ايد؟ گفتم: بله، من كتاب نوشته‌ام؛ چون من وهابى بوده‌ام.
مسأله‌ ديگرى كه آقاى مولوى گفته و غير علمى است، اين بود كه از قول من گفتند كه «اهل تسنن ضدّ امام على هستند.» من گفتم: وهابى بودم و نگفتم سنى بودم.
مسأله‌ ديگرى كه ايشان گفت، اين است كه «هيچ كدام از اهل تسنن ناصبى نبوده‌اند.» من نگفتم: اهل تسنن هم ناصبى هستند. ببينيد حرفشان حرف منطقى نيست.
خود امام ابن تيمه، شيخ‌الاسلام ابن تيمه، كه الگوى بزرگ مولوى است، ايشان گفته: «وقع بعض المتسنّنة في النصب» ابن تيمه گفت: برخى از سنى‌ها ناصبى شدند. يكى از شيوخ بزرگ عربستان كتابى نوشته با عنوان «النواصب فى القرون الثلاثه»، (ناصبى‌ها از اهل تسنن در سه قرن) اين كتاب در عربستان چاپ شده است.
من مى‌گويم: برخى سنى‌ها ناصبى شده‌اند، نه اين كه خداى ناكرده بگويم: همه سنى‌ها ناصبى هستند.
وقتى شما مى‌گوييد: على‌اللهى‌ها هنوز هستند و عدّه‌اى در سوريه هم زندگى مى‌كنند، پس چرا قبول نمى‌كنيد كه ناصبى هم هست. وقتى من خودم كتاب عليه امام على(ع) نوشتم و دكتر«اكرم العُمرى» از متفكران بزرگ عربستان و از شخصيت‌هاى بزرگ در جهان اهل تسنن و در جهان وهابيت، پايان‌نامه خودش را در مورد زير سؤال بردن خلافت امام على(ع) مى‌نويسد و مى‌گويد: «امام على خليفه چهارم نبوده و خلافت از خليفه سوم به معاويه رسيده و خلافت على، خلافت شرعى نبود.» وقتى شيخ محبّ‌الدين الخطيب از بزرگان مصر عليه امام على(ع) كتاب مى‌نويسد؛ وقتى ابن عربى مالكى مذهب [1] «العواصم من القواصم» را مى‌نويسد و به امام حسين(ع) توهين مى‌كند؛ وقتى «شيخ خضر» مفتى و شيخ الازهر مصر كتاب «تاريخ دولت اموى» را نوشته و عليه امام حسن(ع) مقاله مى‌نويسد؛ وقتى مى‌گوييد افرادى از على‌اللهى‌ها در نُصَيريه سوريه هستند، نه شيعيان جعفرى؛ پس باور كنيد ناصبى هم هست.
خود عسقلانى گفت: «ما در اهل تسنن ناصبى داريم.» خود بزرگان و ائمه اهل تسنن گفته‌اند. من نمى‌گويم و ادعا نمى‌كنم كه همه علماى اهل تسنن ناصبى هستند؛ ولى مى‌گويم در درون جامعه اهل تسنن يك عدّه ناصبى هستند و من ثابت مى‌كنم، كتاب‌هايشان هست و در سايت‌ها هم وجود دارد. الآن كسى نمى‌تواند دروغ بگويد. شما به سايت‌ها مراجعه كنيد و اين مسائل براى شما روشن خواهد شد.
سؤال: پس از بياناتى كه در مورد وهابيت داشتيد، ما شاهد موضع‌گيرى سخت آقاى مولوى عبدالحميد در مورد سخنان حضرت‌عالى بوديم. علت اصل اين هتّاكى و توهين‌هاى غيرعالمانه را در چه مى‌دانيد؟
دكتر عصام: ببينيد، كسى كه عالم است، هيچ گاه كار ندارد كه يك نفر از يمن يا از عربستان بلند مى‌شود به نام «عصام العماد» و يك چيزى مى‌گويد. شما بايد حرف مرا در شبكه سوم نقد كنيد. كارى به شخص من نداشته باشيد. آنچه كه من در شبكه سوم گفتم، با استدلال، با روايات و با قرآن گفتم. اگر ايشان روش‌شان، روش عالمانه‌اي بود، بايد حرفى را كه گفته‌‌ام، نقد كند و نه شخص گوينده را.
هميشه در روش علما، در روش خود علماى اهل تسنن، خود فخرالدين رازى و امام زمخشرى اين است كه مى‌گويند: «شما كارى به شخصى كه حرف زده نداشته باشيد، حرف و گفته او را بررسى كنيد، قائل و گوينده را نبايد بررسى كنيد.» من در اين برنامه يك ساعت با استدلال و برهان حرف زدم و [از جمله] ثابت كردم در وهابيت ناصبى هست، دشمن امام على(ع) هست، كتاب معرفى كردم، سايت معرفى كردم، احاديث آوردم. ايشان به جاى اين كه حرفم را نقد كند، آمده و گفته: «عصام العماد اصلاً سنى نبوده!» فرض كنيد سنى نبودم؛ اما حرفى كه در شبكه سوم مطرح كردم مستند و علمى بود و حاضرم براى هر يك كلمه آن، صد دليل بياورم.

منبع: خبرگزارى رسا

اعتراف عامّه به وفات حضرت زهرا(س) با عدم رضايت از شيخين

حق‌شناس — Tue, 10 Jun 2008 07:00:00 GMT

از فرمايشات حضرت آيت‌الله بهجت (حفظه‌الله):
خود عامّه اعتراف مى كنند كه حضرت فاطمه ـ عليهاالسّلام ـ در حال وفات، از شيخين ناراضى بود، در صحيح بخارى آمده است: «فَوَجَدَتْ فاطِمَةُ عَلى أَبى بَكْرٍ فِى ذلِكَ، فَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ يُكَلِّمْهُ حَتّى تُوُفِّيَتْ.»(1)
فاطمه به دليل اين [غصب فدك] بر ابوبكر غضب نمود و با او قهر كرد و سخن نگفت تا اين كه وفات نمود.
هم چنين در صحيح بخارى در روايتى از رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ آمده است:
«إِنَّ فاطِمَةَ بَضْعَةٌ مِنِّى؛ فَمَنْ أَغْضَبَها، أَغْضَبَنِى.»(2) فاطمه پاره ى تن من است. بنابر اين هر كس او را غضبناك كند، مرا به خشم آورده است.

ما بايد در اين فكر باشيم كه جزوه اى درباره ى اعتقادات حقّه بنويسيم، بدان معتقد باشيم و بر اساس آن عمل كنيم، به گونه اى كه اگر همه ى مردم دست بردارند، ما دست بر نداريم و ثابت قدم باشيم.
ـــــــــــــــــــــــــ
1. صحيح بخارى، ج5، ص82. نيز ر.ك: ج8، ص3.
2. صحيح بخارى، ج4، ص210 و 219.

دنياى اسلام بدون وهابى‌ها

حق‌شناس — Tue, 03 Jun 2008 17:49:00 GMT

رسول جعفريان

خبر وحشتناک و در عين حال احمقانه، اين بود که 22 نفر از علماي وهابي در سعودي، عليه حزب‌الله بيانيه داده و اين گروه را به مبارزه عليه اهل سنت متهم کرده‌اند؛ اين امر، صد البته در برابر نفوذ و بُرد بي‌اندازه حزب‌الله است که همزمان با عقل و سلاح، لبنان را از لوث وجود اسرائيل و پشتيبانان آن پاک نگاه داشته و در ميان توده‌هاي عرب، اعم از شيعه و سني محبوبيت فراوني به دست آورده است.
نگاهي به دنياي اسلامي بدون وهابيت، در قرن دوازدهم و سيزدهم هجري، دنيايي نسبتا بدون اختلاف را به ما نشان مي‌دهد؛ يعني از درگيري‌هاي سياسي و مذهبي قرن دهم و اوايل قرن يازدهم که بگذريم، صلحي پايدار ميان دولت عثماني و صفوي و سپس قاجاري پديد آمد.
به علاوه، تفکر اسلامي سني مورد حمايت در اين دوره، در غالب کشورهايي که دولت عثماني بر آنها تسلط داشت، از ترکيه تا مصر و از آنجا تا عراق و حجاز، تفکري معارضه‌جويانه عليه ديگران نبود. آثار آن را به ويژه در مصر مي‌بينيم که با داشتن الازهر، فتواي تاريخي شيخ «شلتوت» براي به رسميت شناخته شدن مذهب شيعه داده مي‌شود. به علاوه، فرهنگ عالي الازهر به هيچ روي فرهنگ نفاق افکن نبود و همچنان مبناي مناسبات ميان مسلمانان را عشق و دوستي قرار مي‌داد.
اين داستان ادامه داشت تا وهابيت برآمد. از آن زمان آتش اختلافات ميان مسلمانان برافروخته‌شد، به‌طوري كه وهابي‌ها، بر پايه منابع متقن و شواهد بسيار، همه مسلمانان جز خود را کافر شمردند. دليل آن هم اين بود که همه مسلمانان غير وهابي از نظر آنان به دليل تمايلات خاص مذهبي خود مشرک تلقي مي‌شدند.
در نيمه نخست عمر وهابيت، اين مذهب به عربستان سعودي محدود بود و همچنان الازهر و مراکز علمي ديگر اهل سنت در کشورها، رهبري را در دست داشت. از زماني که بوي نفت به مشام سعودي‌ها و مشايخ آن خورد، فعاليت آنان در کشورهاي ديگر آغاز شد.
ادامه مطلب...

آيا پاره تن رسول خدا (ص) اولى به مراعات نبود؟!

حق‌شناس — Sun, 01 Jun 2008 13:02:00 GMT

حضرت آيت‏الله بهجت حفظه‏الله:

آيا پاره تن رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ اولى به مراعات نبود؟!

گويا خليفه‏ى اول در حكم به حقّ و مُرّ، خيلى جدى بود (!) كه فدك را از حضرت فاطمه ى زهرا ـ عليهاالسّلام ـ پس گرفت و او را ايذا نمود، با اين كه فاطمه ـ عليهاالسّلام ـ از اهل بيت بود و در شأن او و بقيّه خمسه ى طيّبه ـ عليهم السّلام ـ آيه ى تطهير(1) نازل شده است، و پيغمبر اكرم ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ درباره ى ايشان فرموده است:
«سَيِّدَةُ نِساءِ الْعالَمِينَ.»(2) سرور زنان عالَم.
و نيز فرموده است:«مَنْ آذاها، فَقَدْ آذانِى.»(1) يا هر كس او را بيازارد، مرا آزرده است.
پس چه طور شد حدّ و حكم خدا را درباره ى خالد بن وليد جارى ننمود، با آن همه مخالفت و اصرار عمر به او در لزوم جريان حدّ، و گفت: «خالِدٌ سَيْفُ رَسُولِ اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ .»(2) خالد شمشير رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ است.
آيا سيف رسول اللّه بالاتر و اولى به مراعات بود، يا «بَضْعَة مِنْهُ؟!»(3)؛ (پاره ى تن او)؟!
___________________
1. سوره ى احزاب، آيه ى 33.
2. ر.ك: بحار الانوار، ج 14، ص 192، روايت 2؛ ج 37، ص 85، روايت 52؛ ج 43، ص 24، روايت 20.
1. شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 16، ص 273؛ بحارالانوار، ج 27، ص 62؛ ج 29، ص 32 و...
2. ر.ك: التعجب كراجكى، ص 40؛ الصوام المهرقة، ص 139؛ بحارالانوار، ج 30، ص 486 و...
3. شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 16، ص 273؛ بحارالانوار، ج 27، ص 62؛ ج 29، ص 32 و...

منبع: سايت حضرت آيت الله بهجت دام ظله